Oef!

Het had héél weinig gescheeld of ik had dit boek niet uitgelezen. Ik heb zo'n hekel aan boeken waarin de ellende enkel erger wordt, en dan uiteindelijk in het laatste hoofdstuk wat zonneschijn en hoop gloort.. (Vergelijk: Alleen op de wereld, Pinokkio, Afkes Tiental, De Vliegeraar.. - die laatste wilde ik tijdens mijn huwelijksreis snikkend in de oceaan gooien en beloofde mezelf: noooit meer!). En na hoofdstuk 1 voel je hem al: dit wordt 'Ellende' met een hoofdletter. Maar, het heeft een belangrijke prijs gewonnen, maar, men is laaiend enthousiast, maar moet ik het toch niet weer eens proberen, dus: ging ik ervoor. Na 25% was ik woest: op de jury en die laaiende personen, en zocht ik Hebban af naar medestanders. Daar las ik dat het op 50% luchtiger en hoopvoller wordt. Dus doorgezet en uiteindelijk uitgelezen. En nu ben ik toch wel blij. Want het heeft grote indruk gemaakt: leven in armoe in jaren 80, leven met een alcoholistische moeder, worstelen met trots en dagvulling bij enorme werkloosheid. Glasgow.. Én doorzettende Shuggie, die heeft mijn hart gestolen! Oef! Nu hoef ik de eerstvolgende 10 jaar niet weer zo'n boek. Sorry, ik vind het nog steeds een afschuwelijk genre...