Een boek zonder hoogtepunten

Na Wolvenkoorts van Ekman kreeg ik zin in meer. Zwart water bleek al dertig jaar in mijn kast te staan dus ik kon meteen verder. Waar Wolvenkoorts uitblinkt in compactheid en een subtiele vertelstructuur bleek Zwart water haast het tegenovergestelde. Dit verhaal was zo ongelooflijk langdradig en had zo veel (doodlopende) zijpaden dat ik er moedeloos van werd. Met veel moeite deze pil uitgelezen, eigenlijk alleen omdat ik al zo'n end op weg was. De schrijfster heeft zich gelukkig knap ontwikkeld want Wolvenkoorts is een echte aanrader. Zwart water niet.