MEER DAN ZOMAAR EEN THRILLER

Ik las het boek Dodelijke mist in één week uit. Dat zegt al iets over de spanning in het verhaal. Bij momenten is het een echte pageturner. Je wil gewoon weten hoe het verhaal verder verloopt.

Boeiend vond ik dat Jef Stroo zijn verhaal – zoals in zijn debuutroman Het Blauwe Schrift – situeert in een historisch kader en inhaakt op waar gebeurde feiten. In Dodelijke mist zijn dat de lockdown (!) in Londen in december 1952 als gevolg van dodelijke smog en de instorting van het Lyndale hotel in Lynmouth enkele maanden daarvoor.

Het is niet evident om je in een thriller te identificeren met een van de personages (meestal zijn het linke figuren). Maar het hoofdpersonage in Dodelijke mist, de arts Angela Lundin, toont zoveel moed en de antagonist Humberto Lippi werd zo fel door het leven belaagd, dat je empathie onbewust heen en weer geslingerd wordt tussen deze twee personages en je uiteindelijk in beide kampen terecht komt. Dat maakt dit boek tot een intense leeservaring.

Komt daarbij dat de auteur een breed taalregister bespeelt, waardoor dit boek niet alleen – zoals op de kaft vermeld is – een historische thriller, maar ook een literaire thriller mag genoemd worden. Om de zoveel pagina’s word je getrakteerd op prachtige metaforen, boeiende dialogen, beeldende beschrijvingen.

Je verwacht het niet direct in een thriller, maar in dit verhaal zit bovendien levenswijsheid verborgen. Voor mij was dat vooral de gedachte dat het nooit te laat is om een onverwerkt verleden – in deze roman het verleden van het hoofdpersonages Angela en van de antagonist Humberto , maar ook van het nevenpersonage Emma - een nieuwe plaats (en een toekomst) te geven in je leven.

Ik vraag me af op welk rek de bibliothecaris dit boek een terechte plaats kan geven? Op meerdere rekken, denk ik. Ik zou meteen drie exemplaren aankopen, mocht ik bibliothecaris zijn.