Typisch Simenon

Ik heb al veel romans van Simenon gelezen. Ook dit boek is weer typische Simenon-stijl. Waar hij vertrekt van een schijnbaar banaal verhaal weet hij dat op een trage maar geraffineerde manier op te bouwen zodanig dat je als lezer echt nieuwsgierig wordt naar de uiteindelijke afloop. Het boek is van 1958 maar is zeker niet gedateerd. De psyche van het hoofpersonage wordt met een fijne scalpel ontleed. Zijn karakter, zijn planning, zijn onzekerheden en zijn twijfels.
Soms krijg je zelfs sympathie voor de potentiële moordenaar, en uiteraard stijgt de spanning naar de uiteindelijke climax of ...
Simenon is absoluut aan een revival toe.