Een beetje vreemd soms

De wereld van het oorlogs college Basgiliath is een cynische. Zoals Violet zei in dit boek: door haar dood ben ik alleen beter geworden. De ‘push to the limit’ is ten allen tijde gerechtvaardigd. Gelukkig springt de maatschappij buiten de beschermende ‘Wards’ wat zuiniger om met zijn mensen. Binnen deze magische muren leven de meeste mensen een leugen. Ze krijgen niet alle informatie. Buiten de muren is de behoefte aan bescherming groot. De ultieme vijand nadert. Rebecca Yarros heeft een pageturner gemaakt, maar er zijn wel wat schaduwen (pun) gevallen. Als de griffioenen die meevechten massaal sterven, geeft Rebecca Yarros geen blijk van mededogen, ontzetting of moreel kompas. Het wordt totaal vergeten en totaal niet genoemd. Dat heb ik toch wel ervaren als erg militaristisch en als een gemis. Offers zijn schijnbaar ondergeschikt, behalve als het offers zijn van de ‘eigen’ partij. Bondgenoten? Ach ze waren toch ooit vijanden. Hun offers zijn zo vanzelfsprekend dat ze niet genoemd hoeven te worden. Het andere minpuntje is Xaden die zo perfect is, dat het bijna een karikatuur wordt. Daarom was ik wel erg blij met de plottwist. Maar voor mij is het geen cliffhanger. Ik zou dit een mooi einde vinden van een duologie.