Rauw en aangrijpend

Femke Brockhuys schetst het leven van een jong gezin in bijna poetische zinnen. Ze zijn verhuisd naar een afgelegen plek aan de rand van een dorp. Waar hij, als architect , het nieuwe dorpshuis ontwerpt. En zij zich richt op schrijven.

De stilte en de afzondering maken dat Julia zich steeds meer in zichzelf keert, depressiviteit lag al jaren op de loer en op een dag is verdwenen. Man en baby achterlatend.

Fragment:
Hoe ging het?
Het ging niet?
Je hebt de hele dag zitten typen.
Daarna alles gewist.

Boek is verdeeld over4 hoofdstukken: barsten, breken, vallen en landen.
Tweeledig passend: barsten in huwelijk, breken na verdwijning, vallen in het gemis en landend in de nieuwe situatie. Maar past ook op het instorten van het dorpshuis.

Afgemeten zinnen, die precies genoeg vertellen om het met intensiteit te kunnen voelen.

Prachtig!

Nog 1 fragment:
Hij ziet haar on een uitgerekte vochtplek op de muur.
Hij ziet haar in een schaduw op de vloer.
Hij ziet haar in een stoel zitten en als hij knippert is ze weg.