Interessant idee, onsympathieke personages

Vox begint als een psychologische thriller. Vrouwen mogen nog maar 100 woorden per dag zeggen. Ze krijgen een teller om de pols die elektrische schokken afgeeft als de limiet wordt overschreden. Dit heeft de Pure Beweging zo gewild.

Kan dat allemaal zomaar? Nee, er was wel wat rumoer. En de hoofdpersoon, Jean, wordt er wat recalcitrant van. Ook mochten vrouwen niet meer werken, hingen ineens overal camera’s en zijn alle scholen omgetoverd in jongens- of meisjesscholen. Maar er is geen tijd om dieper in te gaan op het ontstaan en zegevieren van de Pure Beweging, want er moet een einde aan gebreid worden.

En dan komt Lorenzo in beeld en verandert Vox in een liefdesroman. Hij blijkt haar oude vlam waarmee ze haar man bedroog. En samen gaan ze de wereld redden. Of vluchten en haar kinderen in de steek laten, dat weet ze niet zo goed. En dat maakte op dat moment ook mij als lezer geen zier meer uit. Ik wil alleen best nog even nadenken hoe het zou zijn, zo’n teller.