Philippe-1567 over Het gruwelhuis

Na een lovende recensie in "De Standaard" besloot ik Het gruwelhuis van Thilliez (een onbekende voor mij) te lezen.
Het gaat hier om een seriemoordenthriller, maar wel één die ruimschoots boven de middelmaat uitsteekt.
Het grote gebrek bij dit genre is de originaliteit, en ook hier wringt het schoentje. De plot lijkt een kruising tussen Vogelman (het ijzersterke debuut van Mo Hayder) en De schreeuw van het lam (tot nader order het magnum opus van Thomas Harris), en Thilliez beseft dit overduidelijk door verschillende knipogen naar dit laatste werk in te bouwen. Zo is één van de personages de drager van de naam Clarice en laat Thilliez een gothic-dierenarts Hannibal Lecter citeren. Deze geestigheidjes zorgen ervoor dat het leentjebuur spelen hem is vergeven. Wat ook een pluspunt te noemen is, is het feit dat Thilliez met deze clichés er toch overduidellijk in slaagt een spannende thriller te schrijven (heel wat anders dan Luc Deflo die geheel onterecht veel lof oogstte met Naakte zielen door schaamteloos Rode draak van Harris te kopiëren, bovendien in een bedroevende stijl).
Franck Thilliez heeft ook een zeer sterke, haast poëtische schrijfstijl en hij zorgt ervoor dat je sommige hoofdstukken op het puntje van je stoel uitleest.
Zeer positief is ook het uitwerken van een degelijke achtergrond van verschillende personages en ook de ultieme schets van het noorden van Frankrijk is een overduidelijk pluspunt. De regio Pas-de-Calais wordt op een haarscherpe (en niet al te positieve) manier geschetst en onrechtstreeks sluipt er een vorm van maatschappijkritiek in deze thriller. Van chauvinisme kunnen we Thiliez helemaal niet beschuldigen!
Wat voor mij persoonlijk dan het leesplezier nog verhoogde, was het feit dat ik als inwoner van Kortrijk (Zuid-West-Vlaanderen) de bewuste regio al heel wat keren heb doorkruist en ik dus heel wat locaties van het boek (her)kende.
Het grote probleem bij schrijvers van serial-killer-thrillers is dat ze het niveau meestal niet vasthouden. Hayders' laatste boek, Duivelswerk verliest alle geloofwaardigheid en is slechts een schim van haar debuut en ook Thomas Harris laat zich in de luren leggen door de commercie en heeft nu een (volkomen overbodig) nieuw boek met Lecter geschreven, maar ook dit is tevens een enorme ontgoocheling.
Laten we hopen dat het Thilliez beter vergaat en dat hij ons nog eens vergast op een spannende thriller!