Oorlogsliteratuur is misschien wel actueler dan ooit.

Oorlogsliteratuur is misschien wel actueler dan ooit. Geen oorlog zal vergelijkbaar zijn, maar de gemeenschappelijke deler is ‘leed’. Leed dat veel onschuldige mensen wordt aangedaan. Leed dat mensen voor het leven tekent.
Dit is waar Robert Aronsk over schrijft. Zijn onuitputtelijke inspiratiebron is de Tweede Wereldoorlog, maar door het leed centraal te stellen krijgen zijn verhalen universele betekenis.
Knap is dat de verschillende boeken van Aronsk thematisch weliswaar vergelijkbaar zijn, maar door de volstrekt andere invalshoeken totaal verschillende verhalen opleveren.
Zijn nieuwste boek ‘Norge: dit jaar word ik 7’ is - zoals de titel al doet vermoeden - geschreven vanuit het perspectief van een kleine jongen in Berlijn. Per definitie onschuldig en voor hem onmogelijk te bevatten wat er allemaal gebeurt. Hij probeert een normaal leven te leiden, maar spannend wordt het als hij samen met zijn zus en zijn beste vriend een verlaten villa binnendringt. Ze ontdekken daar méér dan alleen veel etenswaar…
Norge mist zijn vader enorm. Die is weggegaan voor ‘Führer, volk en vaderland’. In gedachten ‘bespreekt’ hij veel met zijn vader en dat zijn mooi vormgegeven, aangrijpende passages.
Dit maakt ook dat je als lezer gedurende het verhaal hoopt dat Norge en zijn vader snel na de oorlog weer herenigd zullen worden. De ontknoping is mooi geschreven en blijkt even spannend als verrassend….