Fijn mee op pelgrimstocht met Francine

Eerder las ik 'Aan zee', van Francine Postma.
Een schrijfster, journalist, maar vooral mamma van 2 leuke energieke jongens, die een plusje hebben. Ze hebben iets meer zorg nodig dan een gemiddeld kind en ouders die er voor ze zijn, (zoals ieder kind nodig heeft).
In die modus kan het leven wel eens gaan wrikken, ook als je een goede relatie hebt. Want...als ouder heb je ook met jezelf te dealen.
Francine koppelde voor een paar weken los van haar dagelijkse bezigheden en besloot, na een mislukte proef een paar jaar geleden, het Olavspad in Noorwegen-Zweden te lopen. Daarvoor moet je eerst trainen. Dat deed ze dan ook. Dan thuis alles goed regelen. Dat deed ze ook, haar man zou verlof nemen. En inpakken en gaan. Dat deed ze ten slotte ook.
In het boek laat ze ons meegenieten van dit pelgrim pad, na iedere hoofdstuk en bladzijde over de wandeling., In het hoofdstuk haar eigen gedachten en beslommeringen. Eerlijk en analyserend. Nergens zoetsappig.
Ik leer Francine kennen als een gevoelige vrouw, die graag uitdagingen aangaat in het leven. Burnout en boreout liggen dan op de loer en dicht bij elkaar. Wel graag allen willen zijn en lopen, maar toch snakken naar echte contacten met anderen. Nooit opdringerig, altijd echt. Ik heb van dit eerdere boek van Francine dan ook genoten. Al is het minder mooi versierd met bijzondere foto's.
Heel prettig vond ik te lezen dat zij en haar man afgesproken hadden dat ze iedere dag een selfie zou sturen als ze haar eerste kopje koffie nam. En dit ook deed. Dat het contact met de kinderen, in het belang van hen, even op een lager pitje stond. Moeders kunnen verlangen naar hun kinderen, maar kinderen raken alleen maar ontregeld als ze mamma "ver weg" steeds zien en niet bij haar kunnen. Knap gedaan Francine!