Gouden randje.

De kern voor mij is de herkenning in dat je iemand nooit echt kent. Juist in een ,verplicht, samenzijn moet het zonodig vooral gezellig zijn en dit valt totaal anders uit ondanks ieders goede intenties.
Door de mooie omschreven karakters en sfeervol omschreven omgeving voelde ik me onderdeel van. Juist het conflict en tastbare liefde binnen het conflict maakt het een echte kerst-feelgood met een gouden randje.
Ome Arnold en de tweeling springen er voor mij uit en de zus Liseth zou mijn zus kunnen zijn. De humor maakt het met het realistische gekibbel écht écht.
Een verhaal wat naast herkenning bij mij ook oproept nog eens goed naar mijn eigen familie te kijken;)