Niet alle kleine meisjes worden groot

Rosalie en Arjan krijgen na hun zoon Siem dochter Lisa, echter komt zij te vroeg ter wereld. De eerste negen maanden van haar leven verblijft Lisa dan ook in het ziekenhuis. Wanneer Lisa dan eindelijk mee naar huis mag zijn Arjan en Rosalie ontzettend blij, maar ergens heerst er ook bezorgdheid.
De gevolgen die de vroeggeboorte met zich meebrengen zijn groot. Lisa is volledig afhankelijk van sondevoeding. Rosalie is vast besloten om Lisa te leren eten. Arjan vlucht in zijn werk, waardoor Rosalie de zorg over Siem en Lisa alleen moet dragen.

Dit verhaal heeft me vanaf de eerste pagina te pakken. De emotie die Josje weet te verweven in haar schrijfstijl laat mijn moederhart voelen. Ik voel de blijdschap, onmacht, verdriet en vastberadenheid met volle teugen binnen komen. Lisa weet gaandeweg haar leven stappen te zetten en ze ontwikkelt zich tot een vrolijk meisje. Daar waar Rosalie ook ziet dat Lisa achterblijft bij heel veel dingen is ze blij met iedere stap die haar dochter maakt.

De passage waar de mondhoeken van Lisa omhooggaan en de eerste keer naar haar moeder lacht bezorgde mij kippenvel. Ik beleefde het moment met de moeder mee.
We worden meegenomen naar ieder onderzoek, ziekenhuisbezoek, fysio afspraak en dergelijke. Wat mij vooral opvalt is de altijd maar positieve houding van moeder. Ergens voel je dat de boog niet altijd gespannen kan blijven, dit is voor niemand goed.

Wanneer dan daar de man met de hamer komt, gaan we even mee in het welzijn van moeder. Dit is zeker een zijlijn die je mee moet bewandelen want we bekijken die boek door de ogen van deze liefhebbende vrouw. Ze knokt zich een weg terug en dat maakt dat ik alleen maar meer respect heb gekregen. Want waar veel mensen zich door tegenslagen laten tegenhouden, weet deze vrouw met rechte rug overeind te blijven staan.

Een roman uit het hart geschreven en dat voel je door ieder hoofdstuk heen. Een boek dat je meeneemt door verschillende emoties heen. Een kijkje in het het leven van dit gezin vol liefde.