Om nooit te vergeten

'Wat ik nu ga vertellen gaat over mijn broer. Over mijn broer Jonathan Leeuwenhart. Het is bijna een sprookje.'

Deze klassieker lag voor dit weekend klaar om extra aandacht aan te geven.
Bijna geheel herlezen gaat vanzelf.
Het boek stond in mijn top 5+1 voor de @degvpodcast #degv100 - niet uniek, het boek stond op vele lijstjes.
Intussen scroll je door berichten en zie je op het account van @boekstart dat het de geboortedag van de schrijfster is.

'Ja hoor, Nangijala bestond! Jonathan wilde dat ik er zo gauw mogelijk naartoe zou komen, want alles is er zo fijn, zei hij.'
Jonathan woont er op een oude boerderij, de Ruiterhoeve in het Kersendal. Op het hek staat 'De gebroeders Leeuwenhart'. Kruimel is er ook welkom.
Het sprookjesachtige Nagijala is minder lieflijk dan verwacht met heerser Tengil en draak Katla.

Voor wie dit verhaal niet eerder heeft gelezen, geen verdere samenvatting. Het is mooier om zelf te ontdekken waarom dit tijdloze verhaal over de liefde tussen de broers, goed en kwaad en dood zoveel beroering gaf bij het uitkomen in 1973. Kritische noten van volwassenen; omarming door de doelgroep, de kinderen. De beoogde leeftijd vanaf 10 jaar kan heel goed zelf beoordelen wat ze aan kunnen, wat ze willen lezen.

Deze zeer mooie editie, uitgegeven door uitgeverij Ploegsma, heeft verschillende extra's. Een linnen rug, een leeslint, toelichting en het verhaal achter De Gebroeders Leeuwenhart met brief van Astrid Lindgren zelf.
Wisten jullie dat de paarden van het omslag in Zweden juist op de achterkant staan?
'Een tien met een griffel' was in mijn jeugd een gevleugelde uitdrukking, hoe mooi dat je dit dan op de oorkonde voor een zilveren griffel uit 1975 tegenkomt.

Je wenst dat ieder kind kennismaakt met een Lindgren, (en een Biegel en een Dragt). Als ik een titel mag kiezen om cadeau te geven, dan is dit de klassieker die de lezer nooit, echt nooit zal vergeten!