Samenwerken op ieder niveau

‘Dit is zogezegd de deur waardoor je het verhaal binnenkomt.’ Een mooi gevonden manier om een minder leuke aanleiding voor een verhaal te vertellen.

Gijs, die we door ‘Johannes de parkiet’ kennen, is overleden. Nu denk je misschien moet je dat aan het begin van een prentenboek neerzetten? Het antwoord is ja, want soms moet je de aanleiding weten om een reactie te kunnen begrijpen, omdat het ineens ongewoon stil is in de volle volière van Johannes. Haayema maakt gelijk duidelijk dat Gijs oud was, 91 jaar, en dan kan het gebeuren dat het baasje van de vogels er ineens niet meer is. Niet dat je dan niet verdrietig mag zijn. Dat is Johannes duidelijk ook. Hij woonde eerst in huis bij Gijs en kende hem dus goed en ook langer.

Een dieptepunt in het leven van de diverse pluimage in en rondom de volière. Maar na een diep punt moet je je soms herpakken om alleen al noodzakelijke dingen te gaan organiseren. De haan roept iedereen bij elkaar de volgende ochtend. Vers water moet er komen! Wie zorgt er voor aanvoer van het vogelzaad? Wijze vogels moeten in overleg. Ze moeten het gaan ‘uitvogelen’.
Van iedere soort zit er één dier op de hoge stok. Behalve van één. De goudvink. Gerda dus. Zij is alleen en staat er buiten. Ze werd als laatste binnengezet door Gijs.

Het overleg duurt oeverloos lang. Iedereen vindt zijn of haar belang het grootst. Het recht van de langst verblijvende, de wijste, de brutaalste? Wie krijgt het meeste voer van wat er nog resteert? Gerda zit letterlijk tussen de twee kampen. Tussen het gevogelte dat overlegt op de hoogste positie en het voetvolk scharrelend op de grond. Gerda is boos en verdrietig tegelijk. Zij luistert. Zij bedenkt een oplossing. Ze neemt een aanvliegende loop in uitleg. Ze wordt besmuikt bekeken. Gerda spreekt zich uit. Zij geeft kleur aan gedachten en opmerkingen. Zij deelt de vleugels uit.
En dan is er ineens een eenvoudige oplossing of hanteren ze voortaan een gezamenlijk genomen besluit?

De realistische illustraties zijn prachtig. Met veel liefde en geduld zijn de dieren in fijne tekeningen levensecht neergezet. Eenmaal de handtekening van Medy Oberendorff gezien, herken je die overal.
De vogel-illustraties zijn veelal afgebeeld met een witte achtergrond, op enige bijpassende details na. Dit geeft ruimte voor de goedlopende tekst en laat de schitterende vogels nog beter uitkomen. Met zorg gekozen woorden en fijne dialogen.

Verschillende thema’s worden ook hier bespreekbaar gemaakt. Verdrietig zijn, verlies, en vooral samenwerken, overleggen en ieder in zijn of haar waarde laten, zijn een aantal onderwerpen die zijn verwerkt. Bovenal is het ook een mooi en leuk boek met oog voor de doelgroep vanaf 5 jaar. Een link naar de actualiteit met een vleug humor zal door de voorlezer of mogelijk zelfs door een oplettende jonge lezer worden getrokken. Aanrader voor scholen en thuis.