Meeslepende zoektocht in het Midden-Oosten

Wie vandaag de dag over het Plein van de Martelaren in hartje Beiroet loopt, zal zich moeilijk kunnen voorstellen dat het dezelfde plek is als waar de coverfoto van 'Het licht van die dagen' vijftig jaar geleden is genomen. De mondaine uitstraling en de sierlijke palmbomen hebben door de Libanese burgeroorlog plaats moeten maken voor een stenige vlakte waar oorlogslittekens nog duidelijk zichtbaar zijn. Maar ook in de mensen is de oorlog nog altijd aanwezig, zelfs als ze inmiddels duizenden kilometers verderop in het veilige Berlijn wonen.

Dat geldt ook voor Fouad Tamimi. Hij heeft Libanon weten te ontvluchten in de roerige jaren '80, maar zonder zijn geliefde Sahira. De Duitse arts Robert Landauer, met wie hij ook een verleden deelt, wordt ingeschakeld om op zoek te gaan naar deze verloren liefde. Al snel neemt het verhaal Hercule Poirot achtige proporties aan wanneer zowel aan Libanese als aan Israëlische zijde diverse mensen rookgordijnen opwerpen. Niemand lijkt blij te zijn met Landauer's gewroet in het verleden, maar wat hebben zij te verbergen?! Door de bondige, pakkende schrijfstijl wordt de spanning al snel opgevoerd en blijf je doorlezen. Plaatsen als Berlijn, Beiroet, Tel Aviv en Parijs worden beeldend beschreven, alsof je zelf met Landauer mee op avontuur gaat. Daarnaast laat 'Het licht van die dagen' inzien dat ieder mens in zijn leven momenten heeft waarop hij iets goeds kan doen: een nobele daad verrichten die het lot van vele anderen beïnvloedt. Dat zal ook blijken tijdens de aangrijpende ontknoping van dit verhaal.