Grensverleggers laat zien hoe dun de lijn is tussen gehoorzaamheid en verzet

Deze roman kiest geen veilige route. Dat is zijn kracht.
Miryam Schobben schrijft een absurdistisch verhaal dat stevig geworteld is in een herkenbare werkelijkheid.
De Euregio is geen decor, maar een drijvende kracht.
Wetgeving, grenzen en toevallige regels sturen levens, soms op wrange wijze.

Centraal staat een vrouw die nauwelijks ruimte inneemt.
Haar zwijgen zegt meer dan haar woorden.
De rouw, het vastklampen aan routines en de zoektocht naar houvast voelen geloofwaardig en scherp uitgewerkt.
De bijfiguren versterken dat effect.
Zij zijn eigenzinnig, soms grotesk, maar nooit loos.

Het boek stelt vragen zonder ze dicht te plakken.
Wat doet een systeem met een mens.
En wanneer wordt aanpassen een vorm van zelfverraad.

Niet elke passage is even strak.
Soms schuurt de herhaling.
Maar de thematische gelaagdheid en het lef overheersen.

Grensverleggers is een eigenzinnige roman die blijft doorwerken, juist omdat hij weigert makkelijke antwoorden te geven.