Een indringend portret van de mijnstreek

Dit boek vertelt het verhaal van een regio die haar ziel ondergronds vond. En daar ook een deel van verloor.
De auteur, zoon van een mijnwerker, koos een ander pad dan zijn vader. Toch bleef hij geworteld in de aarde van Limburg.
Aan de hand van familiegeschiedenis ontvouwt zich de ontwikkeling van de mijnstreek vanaf circa 1915.
Het is geen droge kroniek. Het is beleefde geschiedenis.
Het leven in de mijnwerkerskolonie krijgt scherpe contouren.
Je ziet de straten, de huizen, de saamhorigheid. De gemeenschap leefde rond de schacht.
Werk bepaalde het ritme van het bestaan. Eerbetoon zonder opsmuk. De toon is respectvol en oprecht.
Geen romantiek, wel waardering. De mijnwerkers bouwden Limburg op en werden na de sluitingen vaak vergeten.
Dit boek geeft hun geschiedenis een stem. Een belangrijke stem.