Directe en creatieve schrijfstijl tilt lastig thema op.

Het is het tweede boek van Caroline Wahl dat ik (met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar) in korte tijd en vooral met veel plezier las. Waar de eerste ging over de oudste van twee dochters en hun aan alcohol verslaafde moeder, speelt deze tweede -Windkracht 17- 10 jaar later. De ik-persoon is nu de jongste, Ida, van inmiddels 20 jaar over haar leven na het recente verlies van de moeder. Dat zou tot een zwaarmoedig boek kunnen leiden, maar dat doet het niet, zeker niet. Twee ‘side-kick’ verhalen - een over een liefde en de ander over een thuis- houden het luchtig en zijn mooi in het geheel verweven.

Het boek leest makkelijk weg, met korte zinnen en korte gesprekjes sla je de bladzijden vlotjes om. Lange beschouwingen met ingewikkelde woorden zul je er niet vinden. Wel concrete spreek- en gedachtentaal die nu eenmaal makkelijker verteert. In combinatie met het modieuse en vlotte taalgebruik van Ida is het absoluut een boek van deze tijd, zoals Caroline Wahl zelf een schrijver uit deze tijd is. Verfrissend zijn ook de vele praktische woorden die een andere betekenis krijgen toebedacht, en vaak een pakkende, speelse reflectie zijn op relationele of psychologische issues. Dat is dan ook de aantrekkelijkheid van het boek, dat het verhaalt over ingewikkelde vragen van het leven op een directe en speels-creatieve manier.

De flap van het boek zegt het treffend: in Windkracht 17 maken we kennis met de vitale stem van Ida: vol van de onzekerheden en angsten, het egoïsme soms, de passie en creativiteit van een jong iemand in deze tijd.