Vroegkinderlijke trauma's helen

De Zeventiende is het derde boek van Alex Schulman. Deze schrijver, van Zweedse komaf, neemt je mee naar een beladen verhaal.

We krijgen een kijkje in het hoofd van Vidar, een docent op een middelbare school. Vidar vindt een dode rat in de kelder, die hij - na aanhoudende klachten - gaat opruimen. Daar vindt hij een doos, met daarin een telefoonnummer die hem bekend voorkomt. Hij belt naar het nummer en krijgt de schrik van zijn leven. Hij spreekt met zijn vader. Zijn vader leeft echter niet meer.

In de weken daarna belt Vidar dagelijks naar het nummer. Hij heeft hier alle tijd voor, omdat hij geschorst is op zijn werk na een incident met een leerling. Vidar verliest zich in het reconstrueren van die ene bewuste dag: 17 juni 1986, want hij ontdekt als snel dat hij telkens terugkeert naar dezelfde dag. Iedere dag krijgt Vidar een nieuwe kans om opnieuw te bellen. Beetje bij beetje, middels een tijdlijn op een wand vol post-its, ontdekt hij hoe deze dag is verlopen.

Heden en verleden wisselen zich continu af in het boek. In het heden wordt Vidar geconfronteerd met een gat in zijn geheugen. Dit speelt hem tevens parten in het verleden, want op de bewuste zeventiende juni krijgt hij een moment van de dag niet gereconstrueerd. Wat is er op dat tijdstip gebeurt wat Vidar zich niet kan herinneren. Waarom krijgt hij, als hij belt naar het verleden, kleine Vidar huilend aan de telefoon? Wat is hem toen overkomen? En hoe heeft het verleden nog steeds invloed op het heden?

Schulman is perfect in staat geweest om de lezer een kijkje te geven in het hoofd van iemand met vroegkinderlijke trauma's. De weggestopte pijn voel je terug in ieder hoofdstuk. Ondanks het beladen onderwerp lukt het Schulman om af en toe wat humor toe te voegen aan het verhaal. Tegelijkertijd heeft het verhaal een mysterieuze kant, omdat Vidar dagelijks contact legt met zijn vader, moeder, zusje, en uiteindelijk zichzelf.