leest als een bouquetreeks

Boek leest lekker weg, heeft de sfeer van een bouquetreeksroman of streekroman. Hoofdpersonen zijn bijna flawless, een van de verhaallijnen is (de breuk van) de relatie tussen Grania en Matt. Pas aan het eind van de roman wordt de reden, het misverstand, prijsgegeven. Typisch kenmerk denk ik van een dergelijke roman. Ik begreep op grond van dit boek niet waarom er een enorme hype is rond lucinda riley. Ook kon ik niet een thema ontdekken: de dood? systemische lijnen en de familiehistorie? liefde tussen man en vrouw? Wat me stoorde was de soms achterhaalde kijk op vrouwen. De hoofdpersoon ‘moet’ een relatie hebben en een man vinden. De zin ‘En nu laat ik je alleen om te doen wat vrouwen nou eenmaal doen voor een diner…..’ vond ik daar een goed voorbeeld van.
Aanschaffen van een nieuwe versie van het boek zou ik niet aanraden. Lezen van een tweede- of derdehandsversie wel.