Magisch, meeslepend en de moeite waard

The Wind Weaver is zo’n boek dat me langzaam maar zeker wist te betoveren. In het begin had ik even nodig om in het verhaal te komen, maar voor ik het wist zat ik er helemaal in — dat heerlijke gevoel dat een boek je echt meeneemt en je pas loslaat als je de laatste bladzijde omslaat.
We volgen Rhya Fleetwood, een half-Fae in de verscheurde wereld van Anwyvn, waar magie verboden is. Ze staat op het punt geëxecuteerd te worden, tot ze op het laatste moment gered wordt door de mysterieuze commandant Scythe. Wat daarna volgt is een reis vol gevaar, geheimen en groei — én een aantrekkingskracht die net zo spannend als riskant is.
Julie Johnson schrijft zó beeldend en dromerig dat het voelt alsof je zelf door Anwyvn loopt. Haar wereldbouw is prachtig en zorgvuldig, en de emoties van de personages komen echt tot leven. Af en toe ligt het tempo wat lager, maar dat vond ik juist fijn: het gaf ruimte om de sfeer te voelen en alles even te laten bezinken. Rhya vond ik een geweldige hoofdpersoon — moedig, soms onzeker, maar altijd menselijk. En de magie in dit boek voelt origineel en bijna tastbaar.
De romance tussen Rhya en Scythe (Penn) vond ik sterk, al had de emotionele ontwikkeling nog nét wat meer diepgang mogen krijgen. En ik moet toegeven: ik had graag wat meer van Soren gezien. Ik heb zo’n vermoeden dat hij in het volgende deel een grotere rol krijgt — en daar kijk ik nu al naar uit.
Het middendeel las iets trager, maar de sfeer, morele lagen en spanning hielden me moeiteloos geboeid. The Wind Weaver is misschien niet perfect, maar het is wél een verhaal dat iets bij me losmaakte — magisch, meeslepend en absoluut de moeite waard.