Damian laat je meenemen in zijn wereld

In Damian, vertelt Damian hoe hij onverwacht de zorg voor zijn moeder krijgt. Afgewisseld vertelt hij ook over zijn baan als jeugdwerker. Hij neemt je mee in zijn gedachten en leert je zo enkele jongeren, zijn moeder, broer en zus beter kennen.
Via Hebban mocht ik dit boek recenseren. Wat ik met dit boek toch lastig vindt.
De thematiek spreekt me aan, het is liefdevol geschreven, maar toch wist het me nergens vast te houden.
Mogelijk ligt het aan het taalgebruik van de schrijver die af en toe werkwoorden lijkt in te slikken. Waardoor het verward en ik terug ga lezen over wie het gaat of wie wat denkt of zegt.
Ook gebruikt de schrijver straattaal wat wel weer past bij zijn leven, in samenwerking met de jongeren van het Viooltjesplein. In zijn leven lijkt hem wel alles te overkomen, hij neemt je in deze gedachten mee, maar je zou willen dat hij eens wat meer uitgesproken zou zijn.
Samenvattend vindt ik dit een goed boek als de thematiek je interesse heeft en de stijl van de schrijver voor je werkt. Voor mezelf blijf ik bij een beoordeling van 3 sterren ik me eerder moest dwingen om door te lezen dan dat het me nieuwsgierig maakte.