Mist in diepgang

Omdat de debuutroman van Paolo Giordano, De eenzaamheid van de Priemgetallen, mij zo goed is bevallen, dacht ik weer eens een van zijn boeken te lezen. Ondanks dat ik best enthousiast ben over de schrijfstijl van Giordano in het boek Tasmanië, is het algehele verhaal niet interessant en grijpt het mij niet – vooral de karakters zijn nietszeggend. Een gemiste kans, want ik zie wel de moeite die hij erin heeft gestopt om de personages uniek te laten overkomen, maar ze blijven oppervlakkig. Ook het verlangen als lezer om te vatten waarom de hoofdpersoon Paolo doet wat hij doet en vindt wat hij vindt, laat op zich wachten tot het allerlaatste punt (wat op zich heel mooi kan uitpakken), daar gekomen viel het mij in diepgang zwaar tegen. Vandaar van mij maar twee sterren.

Paolo Giordano’s schrijfstijl is gekenmerkt door vooral weinig te zeggen, of weinig uit te leggen. Je moet zelf de gaten invullen, deze uitlokkerij kan ik best waarderen. Daarmee creëert hij spanning en wil je graag doorlezen. Cruciale informatie komt onverwachts, vaak zelfs als het ware in een bijzin aanwaaien. Zulke nuttige informatie wisselt hij – in het boek Tasmanië – af met (natuur)wetenschappelijke noemenswaardigheden over de atoombom. Daar schrijft zijn hoofdpersonage Paolo namelijk een boek over, in een periode in zijn leven waarin zowel zijn huwelijk als zijn sociale netwerk in elkaar valt. Docent en journalist Paolo, wat uiteraard erg autobiografisch aandoet, heeft ook nog een fobische angst voor catastrofes: van natuurrampen tot terroristische aanslagen.

Het boek probeert, in een iets aangedikte variant, de lezer bewust te maken over de negatieve invloeden van de mens op de aarde. Dit lukt Giordano wel, en hij weet zelfs de lezer te overtuigen over de noodzaak nog eens na te gaan hoe bizar het was dat Amerika twee atoombommen heeft weten af te laten gaan in Hiroshima en Nagasaki. Toch dwaalde mijn aandacht vaak af, omdat ik de droge informatie over de atoombom niet goed kon rijmen met het hoofdpersonage dat door een crisis gaat. Het kan kunnen werken, maar het resulteert in een rommelige verhaallijn. Al bij al voelt het alsof Paolo Giordano aangemoedigd werd nog eens een boek samen te stellen, en dit uit gemak deed met alle losse flodders over het thema ‘rampen’ c.q. ‘natuurkunde’ op zijn harde schijf.