Van overlever naar levend -een beladen maar optimistische reis

Suleika Jaouad is 22 jaar als ze de stempel kankerpatiënt op zich krijgt gedrukt. De behandeling kost haar 4 jaren van haar ooit wilde jonge leven, relaties, vriendschappen en ambities. Met een onuitputbare positiviteit en levenskracht in een ziek en tenger lichaam verslaat ze kanker. Ze mag zich aansluiten bij de 35%. Het angstaanjagend lage percentage overlevenden van leukemie. Maar hoewel Suleika geen behandeling meer krijgt, merkt ze al gauw dat kanker nog steeds de hoofdrol speelt in haar verhaal. Ze moet opnieuw leren leven zonder haar ziekte, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Door heel Amerika zoekt ze penvrienden op in de hoop een weg te vinden door het land, het leven en zichzelf.

Het eerste deel van het boek gaat over Suleika die een wild leven leidt als student én werkende jonge meid. Haar ziekte laat zich in deze jaren voor het eerst zien als jeuk en daarna vermoeidheid. De hoofdpersoon leeft jaren door met deze verschijnselen terwijl de lezer zich af kan vragen of hij/zij dat zelf ook zou doen, of kúnnen. Amerikanen zullen haar arbeidsethos een 'unstoppable force' noemen.
De jaren na de diagnose slaat Suleika zich door veel (experimentele) behandelingen, met alle bijwerkingen, mentale en fysieke schade van dien. Hierdoor is ze ontdaan van haar identiteit als mens en is ze een lange tijd enkel ‘patiënt’. Er is weinig ruimte over voor andere mensen of hobby’s, laat staan Suleika’s eigen wensen. De kanker neemt alle energie en tijd. Toch vindt de hoofdpersoon de energie om te schrijven voor de succesvolle krant The New York Times. Suleika’s ambities en gedrevenheid zijn een thema dat door het hele verhaal een drijfveer voor haarzelf is.

Een ander belangrijk aspect dat veel wordt belicht zijn de verschillende relaties van de hoofdpersoon die op de proef worden gesteld, en soms bezwijken onder het gewicht van de meedogenloze ziekte.

Als Suleika eindelijk na 1500 dagen geneest en vrij is om te gaan, uiteraard onder de in kleine lettertjes geschreven voorwaarde; terug te blijven komen voor controle, voelt ze zich met stomheid geslagen. Haar persoonlijkheid lijkt ze kwijt te zijn, haar vrienden veelal nog ziek of overleden en haar steunende familie, weer aan het werk. De rol die van haar wordt verwacht als zelfstandige zaken-op-orde zesentwintigjarige vrouw, kan ze niet volbrengen. De nasleep van de ziekte treft haar hard en snijdt diep. Overleven, wat euforisch zou moeten zijn, begint depressief. De lezer leeft mee met het ongekende verdriet, de verwarring en de eenzaamheid waar Suleika zich wederom doorheen vecht.

Terwijl Suleika probeert fysiek en mentaal aan te sterken, heeft ze moeite met de afgelopen jaren te verwerken. Dit leidt naar het laatste deel van het verhaal, de roadtrip door Amerika. In honderd dagen bezoekt ze de afzenders van de brieven en mail die ze tijdens haar behandelingen heeft ontvangen, en vraagt hen om hun wijsheid te delen. In deze mensen zoekt ze naar het antwoord op haar meest prangende vraag 'hoe moet ik nu verder leven?'.

Het boek eindigt enigszins abrupt aan het eind van de roadtrip, maar daar eindigt Suleika’s verhaal niet. De lezer kan niet anders dan nieuwsgierig en hongerig zijn naar de toekomst van Suleika, die haar kracht terug vindt, hoe ze de wereld zal trotseren.

De reis die Suleika maakt van overlever naar levend is beladen, gecompliceerd maar bovenal positief en dankbaar. De nasleep van kanker, wanneer de patiënt is genezen en weer mens mag zijn. Een belangrijk onderwerp dat niet vaak zó goed wordt belicht en waar we allemaal wat van kunnen leren.