De grap die nooit kwam

Humor is subjectief. Wat de één dolkomisch vindt, vindt de ander stom. Toch wordt humor doorgaans wel als zodanig herkend, ook als het niet je soort humor is. Bij dit boek ging ik aan mezelf twijfelen.

Ik had het een en ander over dit boek gelezen. Afgaand op wat ik erover las, leek het me een komisch boek dat overliep van de zelfspot. Op het omslag roept Henk Spaan dat het hier 'In toenemende mate om de grappigste schrijver van Nederland' gaat. Misschien bedoelde hij dat ze in het echt, als je haar ontmoet, erg grappig is of dat haar individuele columns leuk zijn. Ik kan dit boek echter allesbehalve grappig noemen.

Stéphanie Hoogenberk beschrijft een serie vriendschappen en veelal hoe die op een dag spaak liepen. Dat doet ze in een rechttoe rechtaanstijl. Het is op zich prima te lezen, maar iets literairs heb ik er niet aan kunnen ontdekken. Ze beschrijft alles zoals het is en je hoeft er als lezer verder niets bij te bedenken.

Maar erger vind ik dat het boek gewoon niet grappig is. Het is een kletserige opsomming van allerlei ontmoetingen en wat de hoofdpersoon daarvan vindt. Ze zeikt daarbij heel wat mensen af, vaak om futiliteiten. Misschien dat dat grappig wordt gevonden? Het zou leuk kunnen zijn als dit tot bijzondere inzichten of een vorm van zelfspot leidde, maar al die dingen zijn afwezig. Uiteindelijk lijkt het ook nergens toe.

Als je het boek uit hebt, blijf je achter met dat 'Heb ik hier nou mijn benen voor geschoren?'-gevoel.