Het was te

Eleanor is de kleindochter van Caribische migranten en liet zich inspireren door de verhalen van vrouwen die op zoek gingen naar hun kinderen en door de gesprekken die ze voerde met historici op de eilanden Saint Lucia en Barbados.

Korte inhoud:
Barbados, 1834. Rachel doet er alles aan om haar vijf kinderen te vinden, die zijn verkocht aan andere plantages. De pas aangenomen wet zegt dat haar volk nu vrij is. Zij kan zich echter pas echt vrij voelen als ze haar kinderen heeft opgespoord. Het is een moeilijke tocht die ze onderneemt – de informatie is vaak onbetrouwbaar, net zoals de mensen die hun hulp aanbieden dat zijn. Toch zal Rachel haar zoektocht niet opgeven voordat ze weet wat er met haar twee zoons en drie dochters is gebeurd. Pas dan kan ze zich, voor het eerst in haar leven, compleet voelen en tot rust komen.

Mijn ervaring:
Ok, dit boek gaat heel veel mensen raken en kan zomaar een hit worden. Het is een heel droevig boek met kleine geluksmomentjes. Het onderwerp slavernij en mensen die daar aan proberen te ontsnappen gaan de dag van vandaag nog steeds over de tongen. We moeten er niet te veel aan herinnerd worden, maar we mogen deze droevige periode ook niet vergeten.
Ik lees wel graag eens zo'n boek, maar met dit boek had ik persoonlijk geen klik. De nadruk op slavernij en de emancipatie van slaven en vrouwen lag er voor mij iets te dik op en werd te veel herhaald, waardoor de nogal weinige beschrijvingen van de rest in het niets verdwenen. Ik bedoel daar mee dat ik geen sfeerbeeld in mijn hoofd kon creëren. Ik had dus niet altijd het gevoel dat ik in 1834 zat. Ook waren sommige passages in het boek iets te simpel verzonnen, vooral de momenten waarin het hoofdpersonage haar kinderen vind.
Een boek dat zich focust om op je gevoelens te werken, en iets te. Spijtig voor mij.
Ik hou dit boek bij, misschien heb ik er later een geheel andere kijk op.
Maar zoals gezegd, ik denk dat net heel veel mensen die wel mooi gaan vinden.