Ze doen ons niets....

Het Bittere Kruid is te proeven vanaf de eerst bladzijde tot de laatste in dit relaas van Marga over wat er met haar familie gebeurde en eigenlijk met de hele Nederlandse Joodse gemeenschap.
"Ze doen ons niets" mompelde haar vader, en ik krijg het onbehaaglijke gevoel alsof de ouders van Marga in totale ontkenning en met open ogen hun noodlot tegemoet zijn gegaan.
Toch is er dat moment waar Marga en haar vader een uitweg zoeken gehurkt achter een boom, een plekje om te schuilen, mogelijk voor later, maar het mocht niet zo zijn.
De vanzelfsprekendheid waarmee de ster op de kleding werd genaaid alsof het een lintje van de koningin betrof, het vertrek na de oproep om naar Amsterdam terug te keren, alsof het de gewoonste zaak ter wereld was, de schijnbare zekerheid: "In Breda hadden we zo een adres" alsof alle vrienden klaar stonden om onderduikers te herbergen...
Hemeltergend is het verhaal van het buurmeisje dat even de spullen meeneemt, alsof ze wil zeggen "jullie komen toch nooit meer terug".
Het is 2024: er lopen geen soldaten door de straten maar wel schreeuwers die intifada roepen (dat een oproep is tot het vermoorden van alle joden), "ze doen ons niets" wordt misschien ook nu gedacht, door jood en niet-jood. Dit boekje is na de reeds 66e druk in 2023 misschien wel actueler dan ooit. En zou verplicht gelezen moeten worden door iedere Nederlander die nog 'begrijpend' kan lezen... de rest snapt het al niet meer of heeft de kant reeds gekozen van de haat