ik las ELK, meer nog, ik schreef er zelfs een recensie over :-)

Ik las ELK, de debuutroman van Joost Berends, in één ruk uit. Dat gebeurt me zelden. Hij slaagde erin me telkens opnieuw het verhaal in te trekken, dat zich bovendien levendig voor mijn ogen afspeelde. Het is misschien geen grootse, meeslepende literatuur — en dat pretendeert hij gelukkig ook niet — maar via zijn korte, vlot geschreven hoofdstukken houdt hij een stevige vaart in dit tragikomische verhaal.
Met zijn drie personages, drie totaal verschillende levens en drie herkenbare perspectieven schetst hij een verrassend scherp beeld van onze maatschappij: niet fraai, maar helaas bijzonder realistisch. De karakters zijn tot op de essentie uitgepuurd — nét geen karikaturen — en krijgen vorm met gevoel en psychologisch inzicht.
Erik: my way is the highway.
Lodewijk: de verwende angsthaas.
Kahn: de moedige outlaw.
Alle drie lopen ze verloren in onze extreem individualistische samenleving. Wie om zich heen kijkt, ziet altijd wel een Erik, Lodewijk of Kahn voorbij komen. Dit alles mondt uit in een overtuigende samenloop van omstandigheden en onverwachte wendingen.
De roman leent zich bovendien uitstekend voor een verfilming, het scenario is, bij wijze van spreken, al bijna af.
Ik ben dan ook bijzonder benieuwd naar zijn volgende roman, want ELK is zonder twijfel een veelbelovend debuut.