Ketemoe lagi mama!

Jeroen Brouwers beschrijft in dit boek de jaren die hij met zijn moeder, grootmoeder en zusje tijdens WOII in een jappenkamp heeft doorgebracht.
Hij beschrijft de onvoorstelbare wreedheden die door de Japanners zijn gepleegd en de overlevingsdrang van de kampbewoners, in dit geval vrouwen en kinderen.
Het boek beschrijft ook de vreselijke gevolgen voor de overlevenden. Doorgaan met leven met alle onuitwisbare doorgemaakte verschrikkingen op je netvlies. Dood, ziekte, honger, martelingen, vernederingen. Jeroen en zijn moeder zijn elkaar in de kamptijd “kwijt geraakt” Niet het niet meer houden van elkaar, maar de onmacht om deze gevoelens nog te durven voelen/tonen.. De psychische schade is groot. Jeroen beschrijft hoe hij een getraumatiseerd leven lijdt. Na het overlijden van zijn moeder is hij niet in staat haar crematie bij te wonen, hij wil zelfs niet op de overlijdenskaart of in de overlijdensadvertentie genoemd worden. Zijn moeder is zijn moeder niet meer voor hem. Hij weet niet hoe en waar ze woont en hoe het met haar gaat. Een enkele keer wordt hij
gebeld door een vrouw die zodra hij de telefoon beantwoordt zegt verkeerd verbonden te zijn. Hij herkent de stem van zijn moeder.
Door familieleden wordt hij op de hoogte gesteld van haar overlijden. Toch staat hij op het exacte uur van haar crematie stil bij haar verscheiden van deze wereld. Ketemoe lagi mama!
Dit is geen dik boek, maar wel met een verhaal dat zeker blijft hangen.