Soms moet je de bitch wel zijn

Corona kwam in ons land en veranderde alles. Zo ook het werk op de huisartsenpraktijk en huisartsenpost: mondkapjes, spatbrillen, beschermende kleding, videobellen, digitale consulten. Een totale omslag voor een doktersassistente. Van veel fysiek contact met patiënten tot mensen op afstand houden. Hoe ik dat deed? Door regelmatig de ‘telefoonb*tch’ te zijn.

In dit boek deel ik leuke, leerzame, moeilijke en beangstigende ervaringen als doktersassistente, triagist én patiënt tijdens de eerste anderhalf jaar na de uitbraak van corona in Nederland. Het is een verzameling van online geplaatste blogs, nieuwe verhalen, stukjes uit mijn dagboek en blogs van mijn vaste gastbloggers Sanne, Mara en Lieve.

Wat een wereld waar je in terecht komt als corona zijn intrede doet in ons land. Waar veel onbegrip is in het begin merk je gauw dat er onbegrip is. Net of de zorg heeft gezorgd voor corona in ons land. Er wordt in dit boek ingegaan hoe het werken is als doktersassistente in deze tijd. Hoe de zorg in het begin bijna stil kwam te liggen bij de huisarts omdat mensen te bang waren voor dit virus.

Later laat het vooral zien dat mensen ongedurig worden naarmate het virus in ons land is. Zonder te beseffen wat dit betekent voor degene aan de andere kant van de lijn. Want echt zij doen ook hun best om iedereen zo goed als mogelijk te helpen en te adviseren.

Wat ik verbijsterend vond is hoe er wordt omgegaan met de spoeddienst. Oftewel de huisartsenpost. Mensen verwachten maar direct geholpen te worden en accepteren bijna geen nee of advies. Terwijl het voor mensen is die na het spreekuur wat hebben. Niet omdat ze geen tijd hebben naar de dokter te gaan. En zeker in de corona tijd, hadden we toch tijd over?