Roman die nevels rond de familie aan het licht brengt.

Dankzij de Hebban Leesclub mocht ik deze roman van Marceline de Waard lezen.
Het vertelt het verhaal van Fay, de ik-vorm, die al jaren samen is met Frank. Fay leeft eigenlijk in functie van Frank maar daar komt in dit biek verandering in. Op een dag neemt haar broer Olaf contact met haar om te laten weten dat hun moeder naar een rusthuis moet omwille van symptomen van dementie. Fay vindt dit niet nodig en besluit om zelf een tijdje bij haar moeder en haar dienstmeid te logeren. Zo kan ze het zelf ondervinden. Tijdens haar verblijft daar ziet ze haar moeder zoals ze haar altijd gekend heeft. Haar moeder was altijd in de ban van het feërieke van de nevels van het ven. Ze had ook altijd haar ochtendritueel om er in de vroeger ochtend naartoe te gaan. Geregeld maakte ze ook de kinderen wakker om hen dan verhalen van het ven te vertellen, wat Fay tot op heden nog altijd koestert. Tijdens haar verblijft leert Fay opkomen voor zichzelf, maar ontdekt ze ook het geheim van haar moeder en ontdekt ze de ware reden waarom haar broer destijds met haar vader weggegaan is van huis.

Voor mij persoonlijk was het verhaal langdradig en soms saai. Ik miste vooral het verhaal van de moeder en had gehoopt dat het ook wat meer rond het onderwerp dementie ging gaan. Het verhaal mocht dieper gaan voor mij. Daar bleef ik een beetje op mijn honger zitten. In mijn ogen een beetje een gemist kans. Maar he, als lezer is het gemakkelijker gezegd dan gedaan hé.
Ik stoorde mij ook aan het constante herhalen van het woord nevels, na een tijdje wist ik het wel.
Het was voor mij het eerste boek van Marceline de Waard maar denk niet dat ik meteen een ander boek van haar zal lezen. Het is gewoonweg mijn genre niet.