Mijn lezershart veroverd

Wat een verhaal, wat een boek! Verschenen in 2015, overladen met prijzen en knappe recensies en al duizenden lezersharten veroverd. Waaronder ook het mijne!

Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun dertiende onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Daar komt verandering in wanneer hun moeder overlijdt. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog. Tot Jude een eigenwijze Engelse jongen ontmoet die het leven van Jude en Noah opnieuw omgooit.

De beeldende schrijfstijl van Nelson is doorspekt met poëzie. Haar vermogen om emoties rauw, puur en krachtig over te brengen, maken van het boek een emotionele rollercoaster. De personages voelen heel echt aan. De manier waarop kunst in het verhaal wordt gebruikt als metafoor voor menselijke ervaringen is prachtig.

Uniek aan dit boek is het verhaal dat verteld wordt vanuit twee verschillende tijdslijnen én twee verschillende vertelperspectieven. Je leest mee met Noah wanneer hij 13 is en met Jude wanneer zij 16 is. Door die unieke diepgang en spanning maak je het opgroeien van Noah en Jude vanop de eerste lijn mee. Je weet het begin, je weet het einde en je wordt meegezogen in wat daartussen gebeurde. En op het einde vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Jandy Nelson weet die technisch vernuftige verhaalopbouw tot het einde perfect te volbrengen.

Hartverscheurend en pakkend. Als dit ‘the masked reader’ was, zou ik mijn stoel voor ‘Ik geef je de zon’ ongetwijfeld omdraaien!

www.vivelelivre.be