Een verademing

Ik vind dit een schitterend boek, een verademing tussen al die schrijvers/schrijfsters die opzoek gaan naar hun verleden, afkomst of identiteit. In een summmiere, karige stijl weet Szalay een hedendaags mens/man op te roepen waarbij hij veel aan de lezer overlaat om zelf in te vullen. Dit vereist een zekere intelligentie van de lezer maar is een verademing in vergelijking van die romans waarin emoties en gedachten expliciet worden uitgesproken en je dus als het ware verplicht wordt te denken als de schrijver. De verkrachting, zo zou je het m.i. wel mogen noemen, van d/e hoofdpersoon als puber door zijn buurvrouw en de puberliefde die hij daarna voor haar voelt en die vervolgens wordt afgewezen, leidt hier in zijn verdere leven tot een min of meer mechanische vorm van seks met daarbij een afstandelijke verhouding tot de partner. Op enig moment wordt dat ook expliciet benoemd in de roman: “yes, I like you, but Ilike other people as well. It’s not even that I like them more. It’s just that I don’t like them less”Ook valt op dat het het meestal de vrouwen zijn die hem benaderen in plaats van andersom. Toch is hij niet onverschillig: hij redt een man die in een steegje overvallen wordt, hij redt zijn stiefzoon door op tijd de ambulance te bellen.
Ook toen ik er later over nadacht, blijkt het psychologisch te kloppen. Voeg daarbij de schitterende stijl waarin de schrijver door middels van summiere dialogen een hele, niet uitgesproken, emotionele wereld weet op te roepen en met een paar zinnen een omgeving weet op te roepen, en je hebt een schitterend boek van een groot schrijver