Mooie schrijfstijl maar een te lang uitgesponnen verhaalk.

Ik had al eerder een boek van haar gelezen en kende dus haar schrijfstijl. Dus vol enthousiasme ben ik aan het boek begonnen. En inderdaad ze kan hét. Ze tovert met woorden en met zingen en brengt je in de ban van haar verhaal. Echt het typische Isabel Allende verhaal. Vol bewondering heb ik dit boek gelezen. Het verhaal pakketje van de eerste bladzijden over het verlies van haar veel te vroeg gestorven dochter. Je wandelt door haar levensjaren van voor het overlijden tot een aantal jaar na haar overlijden. Maar het stoort je niet dat ze zo dikke boos over en weer gaat in haar levens jaren. En ik heb genoten van dit boek omdat ik ondanks de vele pagina's. Ze blijft me boeien. Maar aan dat boeien kwam toch een eind aan. De laatste 50 pagina's waren voor mij er een beetje te veel aan. Deze bladzijden gaan over haar huidige leven haar huidige aanpak maar de emoties rond haar overleden dochter bleven meer in meer weg in haar beschrijvingen. Ik heb het boek en ook niet uitgelezen. Een beetje ontgoocheld. Spijtig want de eerste 250 bladzijden waren prachtig.