Ik hoop op een derde deel...

Het duurde even voor ik opnieuw gebeten was door het verhaal in dit tweede deel van Lisse. Dat had volgens mij te maken met twee dingen: hoe ik me mentaal voelde toen ik aan het boek begon (ik was enorm moe) en de grote verandering in het personage van Lisse. Het eerste deel eindigt met Elisabeth, de prinses die zonet haar toetreden maakte tot de adel. Dat was niet het personage dat ik na deel I in mijn hart droeg. Ik had mezelf verloren in vrouwe Lisse! Ik moest dus even wennen toen ik aan deel II begon. Martijn herkende ik wel meteen vanaf de eerste pagina's. Zijn doorzettingsvermogen, zijn durf, zijn slimme en loyale karakter trok me meteen mee. Naarmate het verhaal vorderde, zag ik in Elisabeth de Lisse waar ik in deel I zo van was gaan houden. Het personage keerde terug naar zichzelf en ik was opnieuw gebeten. Eens ik voelde dat Lisse terug zou keren vlogen de pagina's en hoopte ik vurig op een gelukkige toekomst voor Lisse en Martijn.
De groei die Lisse doorheen de twee delen maakt, is bewonderenswaardig: eerst jezelf zo verliezen om dan terug te keren naar een sterkere ik. Heel knap gedaan van de auteur! Ik blijf stiekem hopen op een derde deel... Het verhaal van Lisse en Martijn voelt niet afgerond!