Een leven zo ver pakt je, en laat je, ook na het lezen, niet meer los.

Op 11 februari, nota bene op mijn verjaardag, kwam er een boek met de post waar ik helemaal niet naar uitgekeken had. Dat komt niet vaak voor, want meestal verdiep ik mij vooraf in een boek. Nu, had ik mij echter opgegeven voor het proeflezen van ‘Een leven zo ver’, en dames en heren, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. In 11 dagen tijd heb ik de kleine 500 pagina’s uitgelezen en dat is mij bij geen enkel ander boek, sinds ik kleine kinderen heb, gelukt. Dat wil dus écht wel iets zeggen.

Romans, ik ben er voor te porren. Waarom? Omdat ik het een regelrechte kunst vind om een verhaal dat niet gebaseerd is op cliffhangers, spanning of fantasy werelden te schrijven dat de lezer van begin tot eind blijft boeien. En geloof me, dat is wel het minste dat Stedman succesvol met je doet met dit verhaal.
De setting, een afgelegen schapenboerderij in west Australië welke eigendom is van de familie MacBride en die al generaties in de familie doorgegeven wordt van vader op zoon, biedt de lezer een rauwe no-nonsense locatie en achtergrond die het verhaal sterk ten goede komen. 90% van het verhaal speelt zich daar af, op die boerderij, waar dagelijks hard gewerkt moet worden om rond te kunnen komen van de wol opbrengst afkomstig van de Merino-schapen die in grote paddocks leven. Door een gebeurtenis, vrij aan het begin van het verhaal, komt het leven van deze familie op haar kop te staan en wordt de rode draad van dit boek, als een ader, blootgelegd.

Wat er vervolgens gebeurt zal je meenemen in emoties waarvan je niet misschien niet eens wist dat je ze had, laat staan hoe vakkundig en ongrijpbaar Stedman deze weet over te brengen naar de personages. Ik kon het boek slechts met grote moeite wegleggen, en alleen als het echt niet anders kon. De schrijfstijl, de opbouw van de personages en het meesterlijke detail dat wordt meegegeven aan de wereld en het reilen en zeilen van het leven in een gebied dat continu zowel van buiten als van binnen onder druk staat, is van buitengewone schoonheid.

Steeds weer betrapte ik mijzelf erop dat ik daadwerkelijk was gaan geven om de personages. Waarbij helden soms uit onverwachte hoeken komen. En dat ik vurig hoopte dat bepaalde verhaallijnen samen zouden komen of dat een van de hoofdrolspelers iets wel of niet zou doen. En daar ligt denk ik ook de uiteindelijke kracht van ‘Een leven zo ver’, het overbrengen van de gevoelens van de mensen, voornamelijk de familie MacBride, waarbij je als lezer de spanning en het immense gewicht van verwoestende gebeurtenissen kunt voelen en leest hoe dit in een mensenleven doorsijpelt. Het pakt je, en laat je, ook na het lezen, niet meer los.

Ik kan dan ook niet anders dan dit fascinerende en gedetailleerde verhaal belonen met 5 sterren. Stedman legt de lat hoog, en dat is voor mijzelf als auteur zowel bewonderingswaardig alsook een realiteitscheck. Je kunt bijna niet geloven dat dit pas het tweede boek is van deze getalenteerde schrijver.