Zoals de Zee laat je hunkeren naar zilte zoute lucht

Mensen vragen me wel eens: Wouter, waarom lees jij, met je 38 jaar, YA boeken? Nou, ten eerste vraagt niemand me dat ooit. En, ten tweede, omdat het verhalen zijn die nog puur zijn, die niet gebonden zijn door regels van de werkelijkheid. Het kan magisch, wonderbaarlijk, soms zelfs onlogisch zijn, maar dat maakt allemaal niet uit, want het draait om het verhaal en het vertellen ervan. De Hobbit & Harry Potter. Boeken die mij als vijftien- of zestienjarige volledig lieten wegdromen in een wereld die zo verschilde van de echte realiteit. Dat gevoel, probeer ik zo nu en dan te herbeleven. En daar slaagt ‘Zoals de Zee’ van Lidewei Philips meermaals in.

Vandaag heb ik het 302 bladzijden tellende boek uitgelezen, terwijl ik omringd werd door spelende en schreeuwende kinderen in de lokale Ballorig vestiging. Ik heb er een week over gedaan, en het was een goede week. In eerste instantie miste ik een beetje omschrijvingen van landschappen, locaties en personages. Maar gaandeweg wordt dit opgebouwd en kun je, je steeds beter een voorstelling maken van Croyde en de schepen waarop gevaren wordt. Wel blijft het zeker een vlot lezend verhaal, waarbij niet met al te veel detail wordt ingegaan op de wereld eromheen. Philips zou dat wel kunnen, maar dan hadden we hier met een boek van 600 pagina’s te maken, gok ik zo.

De focus ligt dus volledig op hoofdpersonage Lily, en af en toe op James, en volgt haar reis zowel van buitenaf, maar ook van binnenuit. Er komen vele gevoelens ter sprake waar de jonge protagonist mee moet zien om te gaan, en waar ze zichzelf ook leert kennen. Daarnaast komen verschillende verhaallijnen mooi samen en slaagt Philips erin om sommige aspecten nooit hard op te schrijven, maar door de regels door aan de lezer over te brengen. Als lezer begrijp je de noodzaak van haar reis, maar ook de moeilijkheden en de kooi waar ze mee te maken heeft.

Natuurlijk zijn er momenten dat je denkt, hoe is dit mogelijk? Maar op dat soort momenten moet je jezelf even een kneepje geven en gewoon genieten van het verhaal en de fantasie. Laat je meevoeren op de golven van de Atlantische oceaan en steek je kop in de wind aan de Engelse kust. En dan kom ik tot de conclusie we hier te maken hebben met een prachtig verhaal, dat fijn wegleest, en je doet hunkeren naar zilte zoute lucht in je longen. Een mooi compliment voor de creativiteit van Philips. Het einde laat trouwens veel ruimte voor een vervolg.. Oh, en laten we het ook hebben over de prachtige uitgave van het boek, met, jawel, een kaart en prachtig artwork.