Wat een waanzinnig mooie, ontregelende en toch hartverwarmende rit!

Ik begon in “De trein van het zijn (heeft vertraging)” met een glimlach om de absurde humor (die scène met de onderbroekverwisseling en de overdreven hitsige conductrice is hilarisch), maar al snel werd ik meegezogen in iets veel groters. Erik Segers laat je duizelen tussen lach en traan, tussen geilheid en diepe existentiële eenzaamheid, tussen pure slapstick en onverwachte poëtische ontladingen. Ja, er zit behoorlijk wat expliciete erotiek in – soms bijna pornografisch – maar het voelt nooit gratuit; het is juist functioneel, bijna ritueel, alsof lust de snelste manier is om bij de kern van een mens te komen.
Gust is een antiheld waar je onmiddellijk van houdt: een depressieve would-be dichter die zichzelf voortdurend voor de voeten loopt, maar gaandeweg (letterlijk, op die eindeloos vertraagde trein) weer grip krijgt op leven, liefde en taal. De manier waarop het boek langzaam onthult dat bijna alles “opgezet spel” is – een soort Truman Show op rails – is briljant gedaan. Je voelt je als lezer net zo bekocht en tegelijk bevrijd als Gust zelf.
En dan die poëzie… De gedichten die door het verhaal heen staan, zijn soms kinderlijk eenvoudig, soms rauw en geil, soms van een ontroerende schoonheid. Ze zijn geen franje, ze zijn de motor van het verhaal. En als je daarna het album van De Rode Kwieten opzet (ja, ik heb het meteen geluisterd), vallen verhaal en muziek samen tot één groot kunstwerk.
Ik heb gelachen, ik heb een paar keer hardop “wat krijgen we nou?!” geroepen, ik heb een brok in m’n keel gehad en eerlijk is eerlijk: een paar scènes hebben me ook gewoon opgewonden. Zelden zo’n schaamteloos, grappig, geil en tegelijk troostend boek gelezen. Het is rauw Vlaams, absurd, erotisch, filosofisch en uiteindelijk enorm menselijk.
Voor iedereen die durft: stap in. De trein heeft vertraging, maar de reis is onvergetelijk.
Vijf welverdiende sterren – en ik ga hem zeker nog een keer lezen, gewoon om opnieuw te mogen meerijden.