caleidoscopisch en onalledaags

Verrassend boek met een wel héél brede thematiek – midlifecrisis, kinderloosheid, dementie, me too, het gevoel inadequaat te zijn. Toch vormen de tientallen korte tot zeer korte hoofdstukjes een organisch geheel. Ik had achteraf het gevoel met een oude toverkijker van vroeger te hebben gespeeld. Het beeld dat je na lezing hebt is er een van verstikkende verwachtingen en niet-geleefde levens. Al gloort er een sprankje hoop en lijkt het nooit te laat om opnieuw te beginnen. Onalledaags, soms beklemmend en vaak ronduit geestig. Onderstaand fragment vond ik erg sterk:

>> 'Onthoud de oren als de rand van het atelier.' Drie dagen voor zijn dood sprak mijn vader heel rustig deze zin tegen me uit.
'Wat zeg je?'
'Onthoud de oren,' zei hij nog eens, en met zijn hand maakte hij een ongeduldig gebaar, als van: je snapt wel hoe het verder gaat.
Het was heel licht in de kamer en ik deed mijn best om mijn oren te onthouden.
Niet veel later besefte ik dat dit het laatste was dat hij tegen me had gezegd.
Sindsdien onthoud ik mijn oren als de rand van het atelier. <