Advertentie

Hebban vandaag

Column /

Thrillerschrijvers bloggen: Portret (64)

Schrijven kan af en toe best eenzaam zijn (oké, soms ook niet, als de personages de hele dag in je hoofd tegen elkaar en jou kakelen), maar over het algemeen gaat het om jou en je computer. En aangezien partners, familie en vrienden ook andere dingen te doen hebben dan naar jou te luisteren, leek het Ingrid Oonincx en Anita Terpstra een goed idee om elkaar als klankbord te gebruiken. Leef mee met de ups en downs in hun schrijverschap en de opofferingen die ze ervoor doen. Maar lees ook over het plezier dat ze hebben in het schrijven en profiteer van de schrijftips die ze tussen neus en lippen door geven. | Een nieuwe blog iedere zaterdag in de oneven weken.

Ingrid: Geen mens herkende me.


Anita vroeg waarom ik een nieuw portret heb laten maken. Dat lijkt me nogal logisch. Door een speling van het lot belandde deze bruinogige blondine als een vamperige brunette met blauwe ogen op het omslag van mijn debuut. Het had iets te maken met belichting, een ijverige visagiste en een verkeerde keuze bij de haarverfafdeling van de kruidenier, maar de gevolgen waren desastreus: geen mens herkende me.

Mijn uitgever maakte zich er geen zorgen om. Op zich was het een prima foto, maar ik moest me continu verantwoorden aan familie, vrienden, kennissen en zelfs aan onbekenden. Soms hoorde ik ze gniffelen, vermoedelijk om die knalroze lippenstift of die geposeerde houding. Ik besloot dat ik weer op mezelf wou lijken en vroeg bij de uitgever om een nieuwe auteursfoto. Toen de midprice editie van Botsing verscheen was het zo ver. Een ding was duidelijk: ik zou het deze keer heel anders aanpakken.

Ik riep dus meteen dat ik geen visagiste nodig had en dat ik het allemaal zelf wel zou regelen. Ik trok mijn mooiste jurk aan, verschoof mijn saaie middenscheiding een tikje naar links en deed een subtielere kleur lippenstift op. De start was goed. Nu verwacht je misschien een anekdote waaruit blijkt dat het uiteindelijk toch weer fout ging, maar dat was gelukkig niet zo. Het ging juist heel ontspannen en fijn. De fotografe kwam naar mijn huis, we dronken thee en maakten daarna foto’s op verschillende plekken.

Het resultaat is prima. Ten eerste lijk ik nu op de mevrouw achterop het boek en dat is al een hele verbetering. Ten tweede sta ik er best goed op. Dat daar zeker honderd foto’s voor nodig waren, doet er niet toe, ik ben tenslotte geen fotomodel. Het is namelijk best moeilijk om naturel te blijven tijdens zo’n fotosessie. Op een gegeven moment ga je staren of rare grimassen trekken. Dan moet je soms even wegkijken of met je wangen schudden en brrrrr roepen en als je dan weer in de camera kijkt zie je er lekker ontspannen uit. Die duurbetaalde topmodellen hebben gelijk: het is heel hard werken.

Wat de rol van de uitgever was? De dames van de uitgeverij kregen de tien beste foto’s te zien. Daaruit kozen we samen de beste. We waren het snel eens. Helemaal goed dus. Terugkijkend kenden ze me natuurlijk nog niet echt goed toen mijn eerste boek verscheen en was het voor mij ook allemaal nieuw en spannend. Nu kennen we elkaar beter en weten we ook wat echt bij mij past. Het is even afstemmen om de juiste balans te vinden tussen de authenticiteit van een schrijver en de marketingoverwegingen die meespelen bij het maken van een boekomslag.

Anita, je derde boek gaat bijna verschijnen. Kun je het boek een beetje loslaten?



Over de auteur

Hebban Crew

1349 volgers
50 boeken
0 favorieten


Reacties op: Thrillerschrijvers bloggen: Portret (64)

 

Over

Ingrid Oonincx

Ingrid Oonincx

Ingrid Oonincx is thrillerschrijver, columnist en communicatieadviseur op een hogeschool. Ze studeerde journalistiek. Ingrid heeft vijf goed ontvangen thrillers op haar naam staan. Haar nieuwste boek ...