Suzanna Esther Auteur

Blogpost: Suzanna Esther

Ingetoomde passie

Het gaat nog steeds moeizaam, het schrijven. Met moeizaam bedoel ik dat ik net zo lang wacht met schrijven tot ik een golf van schrijfenergie voel. Het is een soort honger; nee, eerder een soort verliefdheid die maakt dat ik iets wil schrijven. Mijn grootste probleem is dat ik maar heel kortstondig passie voel, en als ik daar niet gelijk op ‘inspring’ is het moment alweer voorbij.

Natuurlijk zou ik de hele dag willekeurig wat kunnen schrijven maar dat lijkt mij niet gezond. Ik zal toch ook iets in het échte leven moeten doen. Dat houd ik mezelf tenminste voor. Ik ben namelijk reuze streng.
Zo mag ik een heleboel dingen niet. 
Ik ga ze hier natuurlijk niet noemen, want het zijn dingen die ik juist niet doe, omdat niemand mag weten dat ik die best zou willen doen.

De mens is nou eenmaal complex, en zelfs ik ben verbaasd over mijn eigen wensen. De vraag is of het wensen zijn? Stel dat ik alles zou doen, wat er zo ongeveer binnen één etmaal in mij opkomt? Hoe zou die dag er dan uitzien?
Nee, ik ga al die wensen en verlangens hier niet noemen. Wees gerust.

Wat ik wel weet is dat als ik dat wel zou doen, dat ik niet had gewoond waar ik woon, dat ik niet meer had gedaan wat ik meestal doe, en dat ik dus nooit zal weten wie ik zou zijn, als ik alles doe wat ik wil. Als ik helemaal alleen was geweest: geen kinderen, geen huisdieren, geen partner dan had ik het misschien wel gedaan. Maar ik ben heel blij met mijn kinderen, huisdieren en partner dus doe ik het niet. In de tussentijd schrijf ik dan maar wat. Als ik die passie voel. Zo doe ik nog eens iets.

Lees verder op mijn site

Reacties op: Ingetoomde passie