Miriam Dubbeldam-Druijff Auteur

Blogpost: Miriam Dubbeldam-Druijff

Wat een rare dag

Ik moest vanmorgen naar de oogarts. Ik moest een onderzoek in verband met de hypofyse die vergroot is. Die vergrote hypofyse zou op mijn oogzenuwen kunnen gaan drukken waardoor ik slechter zou kunnen gaan zien. Er werden druppels in mijn ogen gedaan waardoor ik erg wazig ging zien. Ik wist dat het zou gebeuren maar het viel me eigenlijk op een gegeven moment behoorlijk tegen. De druppels maakte dat mijn ogen erg gingen tranen waardoor het leek alsof ik huilde. Na het onderzoek kwam het onderzoek van morgen te sprake en bleek dat dat een lastige zou worden en werd er besloten om die te annuleren en me door te sturen naar een ziekenhuis waar ze blijkbaar meer gespecialiseerd zijn in het onderzoeken van mensen in een rolstoel.
Thuisgekomen zag ik nog steeds weinig en was ik compleet op dus ben ik op bed gaan liggen.
Omdat ik alleen thuis ben ging ik een beetje op internet klooien en zag ik iets waar ik bijna stuiterend van enthousiasme in mijn bed lag. Ik zag op de website van de bibliotheek opeens mijn boek staan. Ondanks dat het niet als donderslag bij heldere hemel kwam maar wel een stuk sneller dan verwacht. Wat kan een mens blij en trots zijn

Reacties op: Wat een rare dag