En dan is het jouw kind

2e druk, feb 2021
Dit verhaal zullen sommige mensen niet kunnen lezen. Het is niet zomaar een verhaal van een ambulancechauffeur die veel mee- maakt. Het is vooral een moeder die hier schrijft over de onvoor- waardelijke liefde voor haar zoon, die op 19-jarige leeftijd do- delijk verongelukt. Dat zij met haar ambulance naar dat ongeluk wordt toegestuurd, is niet te bevatten, maar waargebeurd. En hoe zij deze extreme ervaring toch weet om te buigen naar iets positiefs, is bijna onbeschrijfelijk. Bijna, want het is Annemiek gelukt het in alle eerlijkheid op te schrijven. Hoe zij worstelde als hulpverlener, als werknemer, als ‘ex’ en als moeder. Door ook de verhalen van andere betrokken hulpverleners op te nemen, krijg je als lezer een blik op de binnen- en de buitenkant van deze bijzondere vrouw, die, door dit krankzinnig toeval, in een zwart gat belandde. Tijdens de re-integratie krijgt ze nog een klap te verwerken, haar leven komt weer in een rollercoaster terecht. Haar ex-man, vader van haar zoon, komt op dezelfde manier om het leven. Lukt het haar om met steun van haar omge- ving en door het volgen van therapie, terug te keren op de haar zo geliefde ambulance? Zal ze erin slagen om voor haar jongste zoon een liefdevolle moeder te zijn en te blijven?

Mail van agente Myrna.

Dodelijke aanrijding 21 november 2015.
Het is in de nacht van vrijdag 20, op zaterdag 21 november. Voor de vierde nacht op rij zit ik samen met mijn mannelijke collega in de auto. Het zijn onze eerste diensten samen sinds de samenvoeging van onze wijkteams. In de voorafgaande nachten hebben wij flinke gesprekken gehad. Gesprekken die je eigenlijk alleen hebt als je lang met dezelfde collega in de auto zit. Aan elk bureau zit wel zo’n collega die altijd betrokken is bij de heftigste incidenten en hij is er zo een. Wij hebben de noodhulp van onze collega’s overgenomen en rijden een rondje door Amsterdam West en zitten wat te kletsen. Ik grap nog tegen hem dat mijn karma toch sterker is dan die van hem, aangezien wij het de afgelopen nachten redelijk rustig hebben gehad. Ook deze nacht voor een vrijdag op zaterdag is het erg rustig. Stilte voor de storm zou later blijken.
Het is 04:15 uur.
Nog twee uurtjes voordat de ochtenddienst ons komt aflossen. Het is donker, ijskoud en het regent pijpenstelen. Wij krijgen een melding ongeval met letsel.
Locatie: Heemstedestraat ter hoogte van het metrostation. Geen vreemde melding gezien de weersomstandigheden. Terwijl mijn collega naar de opgegeven locatie rijdt, lees ik hardop de informatie van de meldkamer voor: “Eenzijdig ongeval, auto tegen een boom, komen vlammen onder de auto vandaan, slachtoffer mogelijk overleden.” Shit!!
Dit kan wel eens een flinke klapper zijn. Wij beseffen dat wij als eerste ter plaatse zullen zijn en ik trek alvast mijn latex handschoenen aan en spreek met mijn collega af dat hij de brandblusser pakt. Wij rijden inmiddels op de Heemstedestraat en zien in de verte (komma weg) vaag het metrostation, door het slechte weer zien wij geen hand voor ogen.
Als wij dichterbij komen zien wij rechts van de rijbaan, op het gras, een personenauto tegen een boom staan. De hele linker voorzijde is door de boom verwoest.
Collega positioneert onze auto dusdanig dat er niks meer langs kan. Ik zie geen vlammen en ren met mijn zaklamp richting het voertuig. Ik zie een paar mensen om de auto heen staan en ik hoor dat er naar mij geroepen wordt: “Hij is dood, hij is dood.”
Ik ben gefocust op het vinden van slachtoffers en het verlenen van hulp en probeer door de regen en wrakstukken heen te kijken en zoek met mijn zaklamp naar het slachtoffer.
Ik sta aan de linkerzijde van de auto en roep naar mijn collega: “Ik zie niemand.”
Hij staat inmiddels naast mij met de brandblusser en zonder iets te zeggen lopen wij zoekend met onze lampen, ieder een kant op, om de auto heen. Als ik bij het rechterraam sta schijn ik plotseli...