Een aangrijpend verhaal

Twee homoseksuele stellen trouwen enkele dagen na elkaar, Paul trouwt Floor en Stephan Lisette. Het kon niet anders. Het verhaal speelt zich af in de negentiger jaren, toen er nog geen sprake was van een huwelijk van hetzelfde geslacht en het niet hetero-zijn taboe was. Om als ‘normale koppels’ naar buiten te treden, proberen ze op deze wijze te ontsnappen aan de heersende discriminatie. Ze vestigen zich in Amsterdam op twee verdiepingen boven elkaar en verkiezen liever in een gesloten, dan in een verstoten groep te leven. In eenzaamheid zoeken ze oplossingen op problemen, die op hun pad komen, zoals aids en een kinderwens.

Rosemarijn Milo heeft het knap verwoord, je wordt in het verhaal gezogen. Ondanks de luchtige toon waarin het is verteld, beleef je met het viertal de vaak aangrijpende situaties, voel je hun onzekerheden, hun angst, pijn en wanhoop.

De korte hoofdstukken bestaan uit indringende dialogen, dagboekfragmenten en brieven, waardoor we de karakters met hun vreugde en zorgen goed leren kennen. Een vondst! Milo beschrijft de stellen zo dat je een warme sympathie voor hen koestert.

Is alles nu beter geworden? Nee, in vele landen en zelfs in Nederland is de situatie voor homoseksuelen nog niet altijd en overal beter.