Intrigerend maar soms wat grof

In vond dat het tijd was geworden om me te verdiepen in wat er jaren geleden tijdens de ramp met de MH-17 is gebeurd. Je ziet en leest erover maar nooit eerder las ik een boek. Dit stond me ook tegen omdat het toch een soort van ongepast voyeurisme is. Jaren na de ramp ligt het nogsteeds niet echt in mijn comfortzone maar vond ik het wel goed om er een boek over te lezen. Interessant dat dit "voyeurisme" een terugkerend thema is in de gevoelens van de auteur. Aan het begin van het boek denk je al "er is iets mis met deze jongen" maar dan moet de ramp nog gebeuren. Het boek wisselt verschillende tijden met elkaar af waardoor het soms wat warrig over kan komen. Het is moeilijk om de rode draad te volgen omdat de auteur bijna continu het leven aan het overdenken is, op een haast filosofische wijze. Daarbij volg je voornamelijk de tornado aan gedachten die door het hoofd van de auteur gaat en gek genoeg kon ik me dit goed inbeelden. Misschien heb ik ook een angststoornis? Misschien heeft Ruben wel ADHD?
Het boek is zeer rauw, en brengt de emoties die Ruben voelde en nog steeds voelt goed over. Op sommige momenten vond ik het echter te grof en wordt er veel gescholden. Het is de keus van auteur en redacteur om dit zo te laten staan en ik begrijp het vanuit het overbrengen van de rauwe emotie maar voor mij is het wel een tandje teveel (en ik deins niet vaak terug van ruw taalgebruik). Ik maakte het boek als luisterboek mee, ik denk dat ik afgehaakt was als ik het op papier had gelezen.