Veel herhaling, weinig diepgang in personage, onrealistisch verhaal

"Waarom ben ik dit boek eigenlijk (nog)aan het luisteren" denk ik bij mijzelf als ik op 70% van het boek ben. Boeken krijgen bij mij altijd het voordeel van de twijfel maar als ik halverwege ben en het me geen plezier brengt stop ik er meestal mee. Toch luister ik door. Waarom weet ik niet. Waarschijnlijk omdat ik wil weten waar Leon heen gaat, om mezelf wijs te maken dat er toch nog een spannend plot in dit boek zit en dat mijn aandacht dus niet voor niks is geweest. Ik erger me aan het onrealistische verhaal. Leon gaat zomaar een rondje rijden als de persoon die hem vraagt de auto even in de gaten te houden niet terugkomt. Wie doet dat nou? Vervolgens doet hij álles wat hem gevraagd/opgedragen wordt, hoe louche de opdracht ook voelt, heeft hij geen ruggengraat? Leon komt bijna infantiel over voor zijn leeftijd en heeft weinig diepgang. Op een gegeven moment denk ik "misschien heeft hij een vorm van autisme", maar ook dat wordt niet duidelijker. Het plot is maar matig bevredigend en geeft geen antwoorden op veel van de vragen die waar ik mee zit.

Het boek hangt aan elkaar van herhalende handelingen en gedachtes ; auto rijden naar een onbekende plek, opgedragen door de navigatie in wiens stem hij zijn oude schoolvriendinnetje herkent, op wie hij verliefd op was. Hij vergelijkt de wereld met de personages uit The Pirates of The Carribean; zijn oude schoolvriendin: Elizabeth Swan, hijzelf: Will Turner, zijn compagnon gedurende de helft van het boek: Jack Sparrow. Waarom? Het wordt niet duidelijk. Verder speelt het thema van de voor hem onbekende vader een rol, voor wie hij een gouden kettinkje zonder hanger draagt. De hanger verwacht hij van zijn vader te krijgen wanneer hij hem eindelijk ontmoet, als het missende puzzelstuk. Dit thema wordt zowel met de werkelijkheid als met het Pirates-thema verweven. De gedachten van Leon gaan van de hak op de tak, en continu komt, tot mijn ergernis, ófwel het Pirates-thema ofwel het vader-thema terug: "Alors. Dat woord heb ik ook een keer bij Franse les gehoord, maar wat het betekent weet ik niet meer. ... Beelden van die les schieten door mijn hoofd. De Franse juf had altijd een zwaar medaillon aan een ketting om haar hals. Als ze achter je stond en meekeek op je blaadje en vooroverboog hing dat koude medaillon in je nek. Daar kreeeg ik de rillingen van, ... , maar ook kreeg ik het warm bij die ketting, want als ik mijn ogen dichtdeed voelde ik niet meer dat koude metaal in mijn nek maar dacht ik aan mijn vader en de hanger die hij bij zich moest hebben, net als Bill Turner. Alors, dat was de stem van mijn vader." Wat vermoeiend.