Jouw Vlees en Bloed

De hoofdpersoon, Esther woont in een appartement op de zevende verdieping. Ze gaat liever niet naar buiten, maar omdat hamster Pim ziek is, moet ze wel. Op de weg terug ontmoet ze Ulrike, die haar buurvrouw blijkt te zijn. Ulrike heeft drie kinderen, Floor, Warre en baby Oliver.

We komen er achter dat Esther er een bizarre levensstijl op na houdt, ze werkt volledig vanuit huis en wil ook tijdens online vergaderingen haar camera niet aanzetten. Er is een kamer in haar appartement waarvan de deur altijd gesloten moet blijven. Haar huisgenoot is een skelet, dat met haar tv kijkt, eet en spelletjes doet. Esther bestelt haar boodschappen online, voor maar liefst zes maanden, zo dat ze zo weinig mogelijk haar appartement hoeft te verlaten. Over haar familie weten we weinig, er is een foto geweest en er zijn herinneringen, maar er wordt weinig over uitgeweid.

Er ontstaat een band tussen Esther en Ulrike als Esther wordt gevraagd op Floor en te Oliver passen als Ulrike met haar zoon naar de dokter moet. Je vraagt je als lezer wel af waarom je iemand die je nauwelijks kent op je baby laat passen, maar Ulrike is nogal wanhopig.
Esther komt daarna steeds vaker bij Ulrike, om haar te ontlasten wat betreft koken en afwassen.
Na een poos (weken, maanden) komt Ulrikes man Ezra. Zij was deze man ontvlucht, voornamelijk omdat hij hardhandig met haar en de kinderen omging. Ezra vindt dat Esther uit hun leven moet verdwijnen en dat wordt door haar niet goed opgenomen. Het verhaal neemt daarna een wending die de relatie tussen Ulrike en Esther op scherp zet. Aan het eind wordt er nog iets uitgelegd, maar je mag vooral raden naar hoe en wat.

Ik vond het een vrij onsamenhangend geheel. Naast hoofdstukken die bovenstaand verhaal vertellen, lezen we ook het manuscript dat Esther aan het schrijven is. Dat is behoorlijk warrig, met de nodige spelfouten en missende interpunctie. Het kan dat dit doelbewust is, een soort inkijkje in het brein van Esther en hoe zij denkt.
Ook gaan we helemaal mee in een computerspel dat Esther speelt, De Koningin in geel. Wat hiervan precies de bedoeling is, is mij ontgaan. Wel is het zo dat de kleur geel meerdere keren terugkomt.

In de veronderstelling dat ik een fijne thriller te pakken had, heb ik een soort horror-verhaal gelezen, met veel botten, ingewanden, bloed en andere lichaamseigen stoffen. Niet helemaal mijn ding, maar met 198 pagina’s ook lang genoeg, vooral omdat je aan het eind niet echt weet wat je nou eigenlijk gelezen hebt.