aangrijpend.

Dit boek las ik jaren geleden al. Ik wist van Grøndahls levensloop wel wat af, maar in dit boek vertelt hij over zijn jeugd. Ik vond het hartverscheurend. Als docent ga ik veel en vaak met kinderen om en weet echt wel een eigen boek te vullen, mits ik dat zou willen, vol huiselijke wantoestanden, maar dit boek sneed door mijn ziel, toen ik het las. Het jongetje Jens dat zó eenzaam opgroeide, het druipt van bijna elke bladzijde af.
Volwassenen die het zó druk hebben, vooral met zichzelf, dat dit jongetje er maar een beetje bijhangt.
Hij is aanwezig, maar nooit dat iemand om hem heen eens vraagt hoe hij zich voelt, hoe het écht gaat?
Ik spreek Noors, geen Deens, hoe zou het zijn om eens je hart uit te kunnen storten bij iemand die er de tijd voor neemt?! Aan wie je als kind vragen kunt stellen, die je kan vertrouwen en die je geruststelt als kind?
Dit grote gebrek was helaas in veel landen, ook Nederland, in die tijd heel gewoon (Grøndahl is van 1959 en groeide dus op in die fameuze zestiger jaren!) en soms nog!!! maar het maakt dit boek tot een opgave, vanwege de herkenbaarheid. Koud en afstandelijk en altijd proef ik dat nog als ik Grøndahls boeken lees.