Recensie Bal masqué

Een labyrint van mysterie, leugens, wantrouwen, schijn en verraad. Maar ook zelfopofferende liefde.

Ook ik noem het expres een labyrint: vanuit verschillende vertelperspectieven komen stukjes en beetjes van het leven van Raul de la Torre boven water. Ariel Lenormand wil een biografie over de door hem zeer bewonderde schrijver samenstellen en komt regelmatig op bijzonder toevallige wijze aan allerlei informatie. De informatie is niet altijd wat het lijkt. Ook uit de contacten die hij heeft met o.a. de ex-vrouw Amelia en voormalige uitgever Andre, komen allerlei puzzelstukjes tevoorschijn. Het probleem is alleen: wat is de leugen en welke de waarheid? Zijn herinneringen niet per definitie subjectief, zeker als blijkt dat er gedurende de jaren meerdere misverstanden tussen een aantal personen is ontstaan?
"Wat is een herinnering anders dan een verhaal dat we onszelf vertellen, fragmenten van gebeurtenissen die we aan elkaar knopen? Soms herinneren we ons zelfs dingen zonder exacte heugenis van de feiten, dus zonder dat we echt doorhebben dat wij voor het grootste deel onze eigen verzinsels vertellen. Dat is fantaseren. "

Het leuke is dat als lezer je het meest complete overzicht krijgt. En net als je denkt dat bijna al je vragen beantwoord zijn komt daar het volgende stukje dat het leven van de afwezige hoofdrolspeler Raul toch weer anders doet lijken.
Binnen de fictie van dit boek speelt ook het vraagstuk van de non-fictie van de biografie..... wat je niet kunt verantwoorden kun je altijd nog in roman vorm verwerken.
"Fictie is een halfvast materiaal: het stroomt als een trage massa naar ons toe en wij vormen het zoals wij denken dat goed is. Als het dan koud wordt, behoudt het die vorm voor altijd. Jammer genoeg doen we hetzelfde met de realiteit. Wat wij ervan maken verkopen we als de objectieve waarheid en we proberen iedereen ervan te overtuigen dat de waarheid bestaat en dat die inderdaad objectief is. Bij fictie is het tenminste duidelijk dat er een verteller is die de feiten selecteert, het materiaal in een vorm giet en naar zijn inzicht dingen weglaat. In het werkelijke leven is dat ook zo, maar dat wil niemand zien. Het is net als bij fictie: als het koud wordt, wordt het hard en is niet meer te veranderen. "

Minder prettig vind ik de op de voorkaft geprinte verwijzing naar De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafon. Ook al is dit een prettig leesbaar boek vind ik ze alleen overeenkomen in het feit dat het een intrige en speurtocht naar antwoorden is. Zafon heeft een bijna sprookjesachtige magie en een wat "wollig" taalgebruik, terwijl Barcelo - gezien het samenstellen van een biografie - feiten lijkt te zoeken; als een zoete volle fruitige rode wijn in vergelijking met een droge verfrissende witte. Niets en niemand is wat het lijkt te zijn, behalve de oprechte, eerlijke, op zoek naar de waarheid (wat dat dan ook wezen moge) zijnde Ariel.

Zeker lezen, het verhaal wist me vast te houden tot het eind, ik voelde me er (nog maar even naar de vergelijking.... ) alleen wat minder "dromerig" bij dan mijn beleving van "Schaduw van de wind".