Recensie De pianiste

Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen.   Het verhaal wordt vanuit de derde persoon vertelt, zonder dialoog. Dit draagt bij dat de eerste 160 blz aanvoelde als een worsteling: ze wijden enorm uit over de machtsverhouding tussen de moeder en de dochter. Het beschrijft de jeugd van de dochter en de beperkte en benauwende levensinvulling van beide. Na blz 160 gaat een derde persoon meespelen, de student.Vanaf daar leest het makkelijker omdat er ontwikkelingen plaatsvinden. De dochter en de student gaan een "spel" aan waarbij de onderlinge macht een hoofdrol speelt. Zij maakt zichzelf los van haar moeder en weet eerdere aanwezige wensen - verlangens - fantasieen om te zetten in een zeer gedetailleerd omschreven SM voorstel. Aangezien SM niet zo breeduit besproken wordt in het dagelijks leven vond ik dit een opmerkelijk stuk, waarin wordt aangegeven dat bij slaaf en Meester ook de slaaf "macht" heeft en voorwaarden/grenzen bepaald. De reactie van de student is verwarring want hij " God's geschenk" voor vrouwen met zijn " liefde", hij kan totaal niet bedenken wat er dan voor hem in deze verhouding "te halen valt" -
hetgeen bij mij aanvoelde als de vertegenwoordiging van het algemenere maatschappelijke beeld over SM. Uiteindelijk maakt hij op zijn manier een vertaalslag waarbij hij zijn eigen macht boven alles plaatst.De dochter valt terug in een oude gewoonte zelfverminking om een plek te geven aan het patroon in haar leven dat ze onderdrukt en gebruikt wordt door anderen.
De moeizame worsteling als lezer van de eerste helft van het boek voelt aan het eind opeens functioneel: je wordt door de schrijfster ook "gedrukt", dan mag je mee de rush in van de persoonsontwikkelingen (dochter en student + onderlinge relatie) waardoor het eind voelt als een climax. Het is wennen maar wel erg lekker....

Infootje: boek is verfilmd en heeft in Cannes 3 Gouden Palmen gewonnen. Het verhaal is deels ook autobiografisch.